Άμα δεν ακουμπήσεις το δάχτυλο στο σημάδι απ’ τα καρφιά, δεν μαθαίνεις. Πήγα λοιπόν και παρακολούθησα για ώρα μια συνέλευση στο Σύνταγμα. Επειδή την περπάτησα όλη, κατ’ αρχήν σας πληροφορώ ότι οι επάνω, οι πολλοί, ελάχιστοι σχέση έχουν με τους κάτω, που ζουν την κομμούνα τους, τσικνισμένη από σουβλάκια.
Η παραπομπή του Ακη Τσοχατζόπουλου στη Δικαιοσύνη δρομολογείται από αύριο με την κατάθεση του πορίσματος της προκαταρκτικής επιτροπής για το σκάνδαλο των υποβρυχίων στην Ολομέλεια της Βουλής.Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, πρώτη φορά θα έχουμε κοινή πρόταση από ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. για τα αδικήματα της δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Είναι βέβαιον ότι, όταν ο δημοφιλής Λάκης Λαζόπουλος, την προηγούμενη δεκαετία, στην πετυχημένη του σειρά «Δέκα μικροί Μήτσοι», έβαζε στο στόμα της, τότε, αμήχανης και αποπροσανατολισμένης νεολαίας, το ερώτημα «Πάμε πλατεία;», δεν μπορούσε ούτε ο ίδιος, αλλά και κανείς άλλος, να φανταστεί ότι, τελικά, αυτό το ερώτημα – ευφυολόγημα θα σηματοδοτούσε σήμερα μία ιδιότυπη, αρχέγονη και πρωτότυπη καθολική μορφή αντίστασης της κοινωνίας, των «Indignados – Αγανακτισμένων», που, με ειρηνικό, αλλά επίμονο τρόπο, αμφισβητούν τον πυρήνα του σημερινού αποδιαρθρωμένου και απαξιωμένου πολιτικού εποικοδομήματος. 
Οι πρώτες συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» είχαν όλα τα χαρακτηριστικά της αυθόρμητης λαϊκής συγκέντρωσης και κανείς δε διαθέτει προς το παρόν επαρκή επιχειρήματα ώστε να υποστηρίξει κάτι διαφορετικό…Πράγματι, μία σημαντική ομάδα των πολιτών της χώρας ένιωσε την ανάγκη να δηλώσει το δικό της παρών στους δρόμους χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήρεμα, ευγενικά, με χιούμορ, με διάθεση για συζήτηση. Χωρίς αρχηγούς και υπαρχηγούς, χωρίς οργανωτικά σχήματα, χωρίς αυτά που όλοι μας ανεξαιρέτως έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα. 
